YENİ DÜNYALARA GEÇİŞ

 Okyanusa Açılan Kapı

Adına 'Kiruna Metro' dedik. Çünkü bu metro bizi yerin altına değil, zamanın ötesine, okyanusun kalbine taşıyor. Kapıdan dışarı baktığınızda gördüğünüz o devasa gemiler, Anka’nın dört bir yanına vizyon taşıyan son kervanlardır.

 Liman sessiz, deniz boş görünse de aslında ufukta biriken bir enerji var. O üç kişi mi? Onlar, dinamitçilerin gürültüsünden kaçıp, inşa edilecek olan o 'Kozmik Stüdyo'nun temellerine bakmaya gelen şahitler.

 

Sabah kalktım kapalı balkondan denize bakıyorum gözüm uzaklara kayıp gitti kocaman deniz bom boş ne bir gemi yaklaşıyor limana nede limandan kalkan bir gemi var.

İnsanlar üzerinde ise nelerin geleceğini,nelerin gideceğini bilmemenin yılgınlığı var.

Yaradılışı itibarıyla insan denen türün yaşadığı ortama çok çabuk uyum sağlama gibi bir yeteneği vardır.

Örneğin her tarafı her türlü pisliğe bulaşmış bir ortama evlerini yapıp daha sonra var olan kokuyla içli dışlı olarak yaşamaya başlar ve artık burnu koku bile almıyordur.

Bir başka konu ise yeni ve alışılmadık zor bir olayla karşılaşır zamanla bağışıklık kazanır ve o yeni olan şey korkutucu olsa bile artık yaşayanlar için bir anlam ifade etmiyordur çünkü adapte olup olanları kanıksamıştır.

Yapay zekayla tanışır akıl almaz rakamlara boğulur hatta kendisini kuşatma altına alan çör çöp içinde boğuşarak yine yolunu bulur ve okyanuslarda akıp giden rakam kırıntılarından etkilenmiyordur çünkü onada alışmış oluyor.

Daha sonra her şeyi alt ederek,her şeyi eskiterek,her şeyi un ufak ederek önüne gelenin üzerine basarak yoluna devam eder.

Yapay zeka yeniliği ve onun getireceği tehlikeleri kendi zekasında un gibi öğüterek onunda modasının geçtiği ve bir işe yaramadığı sonucuna ulaşır.

Yani derki korktuğumuz kadar ne yeni bir şeymiş nede korkulacak bir şeymiş bas kafasına geç.

Dolayısıyla bu öyle bir yolculukki ne teknolojinin harikaları durdurabiliyor nede onun ötesinde geçecek olanlar.

Dolayısıyla çok kısa bir zaman sonra düşmanı alt etmişçesine öyle bir yere geliyorki orada ne yapay zeka var,ne kuantum fiziği,nede korkacak bir şey.

Aynı yolculuk nasıl başladıysa kırılıp dökülmeler olsada hiç değişmeden devam ediyor.

İlk yaradılıştan itibaren kendinden önceki ataları her zorluğa nasıl göğüs gererek bu yolculuğu devam ettirdilerse torunlarda aynı yolda döngüyü tamamlamaya çalışıyor.

Ne çıkacak savaşlar,nede engel teşkil edecek belalar bu yolculuğa engel olamıyor.

Sayıca yokluğa girmiş olsa bile tür kalanları kurtararak yola devam ediyor.

Ve bir gün bir yere gelip bir pınar başında mola verdiklerinde aralarında konuşup,ne yaman yolculuktu bu yahu bir zamanlar buharlı lokomotifler çıkıp nevrimizi döndürmüştü,sonra yapay zeka diye bir icat çıkardılar,sonra birileri kalktı yeni bir şeymiş gibi bize kuantumu anlattı oysaki onlar icat edilmeden biz vardık ve onların ne işe yaradığını biliyorduk.

Bizi rakamlara boğdular,boş laflarla yolculuğu kesintiye uğratmaya çalıştılar oysaki o rakamlarada,algoritmalarada kısacası o düzeni kuranlar yine bizlerdik.

O zaman niye acele edelimki zaten önümüzde bir yol var yürüyüp gidelim.

Böyle söyledi Zerdüşt.

 

ÇÖL ZEBANİLERİ

Sakalları yarı bellerine kadar inmiş olan kahinler, bir duvar dibinde sohbet ediyorlardı.

Feleğin darbesinden alın derileri sırım gibi olmuş, teri silmeye ellerde kalkacak kudret bile kalmamış.

Bunlar,ki nerede ne kadar yaşadılar, feleğin çemberini kaç kez döndüler sayamıyorlardı bile. Gelmişten gelecekten konuşurlarken, muhabbet iyice koyulaştı.

Ve bunlar etraflarında olup biteni unutup, meseleye iyice yoğunlaştılar.

Aradan bir zaman geçti atletik bir delikanlı yanlarından fırlayıp geçti.

Geçti geçmesinede kahinler geçişin farkına bile varmadı.

Hiçbir şey olmamış gibi muhabbete devam ettiler.

Çok zaman sonra delikanlı bir kez daha geçti yanlarından, yine fark eden olmadı.

Çünkü başını çevirip,te bakan bile olmadı.

Ancak üçüncüsünde kahinlerden birisi "kim bu yahu" dedi.

Diğerleride istemeyerek konuya yoğunlaşmıştı,ki delikanlı nefes nefese yanlarından geçiyordu,ki kahinlerden birisi

"Gel otur biraz delikanlı, azıcık nefeslen" dedi

Digerleride yazık falan dediler fakat olanları milim sapmadan biliyorlardı.

Sonunda delikanlı yanlarına geldiginde ayakta zor duruyordu.

Kahinler çocuğu iyice süzenden sonra birisi

"Kimsin necisin oğul, nedir bu sıcakta böyle koşmak? " dedi.

-Yolda gelirken ak sakallı bir pirle karşılaştım, bana on tur atmamı söyledi.

-Neyin karşılığında?

-Ancak o zaman içeri girebilirmişim.

Kahinler biri birinin gözüne bakıp "bu felek olmalı" dediler.

Çocuksa "hangi felek" diye şaşırdı.

-Çocuk daha feleğin kim olduğunu bilmiyor, şimdi buna nasıl anlatmalı,ki dedi kahinlerden biri. Diğerleride omuz silktiler.

Çocuğu yanlarına oturttular ve ona birşeyler anlatmaya başladılar.

Tam bu sırada çocuğun geç kalmasından huylanan felek kahinlerin yanına kadar geldi. Geldiğinde baktı genç delikanlıda orada.

-Koşuyu neden yarım bıraktın?

-Adım atacak mecalim kalmadı efendim, içim çöl sicağı gibi yanıyor.

-Sen bu kafayla zor elde edersin istediğini, şimdi var git yoluna deyip genci zebani gibi iki adama teslim etti.

Zebaniler genci alıp daha sıcak olan bir çöl sıcağına attılar. Genç delikanlı şimdi papuçları delinmiş vaziyette çölde maraton yarışına çıkmış vaziyette.

 

DOĞUM SANCILARI

 

Bir ülkede veya şehirde halk biribirine girmiş ise, o şehir veya ülke artık hızla tükenme yoluna girmiştir.

Bu trendi artık geriye çevirmek çok zordur.

Yani iç hücreler kendi kendilerini tüketirken, dışta bulunan ve başka sistemlere ait olan hücrelerde oraya akın eder.

Aynen bir bedenin leş haline gelip güneşin altında kurumaya yüz tuttuğu gibi.

Akbabalar, sinekler, hatta kelebekler bile oradan pay kapma yarışına girerler.

Temelde yatansa yaşam içgüdüsüdür.

Öylesi durumlarda her canlı kendi yaşamını düşünür.

Bu şehir ve ülkeler bir zaman sonra yerlerini başkalarına bırakırlar, artık yeni bir şehir ve ona uygun insanlar doğuyordur.

Zaman uzun vadede bunlara aralar kapıyı.

Sağlıksız ve hasta hücreler artık yerlerini yeni ve dinamik hücrelere bırakır.

Yazar fantezisinde Atlantis’i keşfettiğinde, vizyonlara bakmış olmalı.

Yani o düşünce bazında, el sistemi vasıtasıyla Atlantis diye bir yerin olduğunu biliyor.

Bunu roman veya sanatın bir biçimiyle ifade eder.

Fakat bunun dünya yansıyıp insanların günlük yaşamına girmesi, zamanın inisiyatifindedir.

Bir an gelir zaman o fantezi denen olayı gerçeğe dönüştürür.

Günümüzde birtakım şehir ve ülkeler hatta bölgeler zaman vizyonundan silinirken, yerini daha genç, daha dinamik ve uzun vadede daha dayanıklı olan birimlere bırakacaktır.

Çünkü eskimiş, yıpranmış ve içten çürümeye yüz tutmuş hücrelere artık yer yoktur.

Bunlara güvenip kimse yola çıkmaz.

Gerek toprak olarak, gereksede insan gücü olarak zamana ayak uydurabilenler bu işin lokomotifi olacaktır.

Dünyaya bakıldığında ise bu lokomotifin kuzey olduğu görülüyor.

Çünkü kuzey işlenmemiş ham madde gibi hala kendini koruyor.

Bu korunmanın altında yatan nedense, bugünler içindi.

Yani yerküreyi ileri zamana taşıyacak maddesel ve akılsal güç.

Bundan dolayı kızgın güneş altında yaşam bulamayan varlıklar bu bölgelere doğru akın edecektir.

Burada uçan hayvanlar çok çabuk ve önde giderler.

Nitekim tüm canlılarda bir artış olmuştur.

Bugüne kadar görülmeyen canlılar çıkmaktadır ortaya.

Durduk yerde uyduruk bahaneler bularak kendini tüketenler bu işi fark edemezler.

Onlar var olan enerjilerini boş yere tüketip yorgun argın toprakla kucaklaşacaklardır.

Çünkü zamanın hükmünde artık onlar yok olma dönemine girmişlerdir.

Evrensel sistemin kanunlarında hiçbir zaman miadını doldurmuş eskiye yatırım yapılmaz.

Nitekim Avrupalıların kıta Amerika’sına ayak bastığında yerli halk hakkında hüküm verilmişti.

Zaman uzun sürdü fakat onlar yerlerini yeni gelenlere bıraktılar.

Bu kural her yerde geçerlidir.

Her yeni doğuş, bir eskisini rafa kaldırır.

Ve dünya bir taraftan eskimiş tırnaklarını sökerken, yeni olanın hazırlığını yaşıyor.

Gagasını taşa çalan kartallar gibi.

ÖZ ÇEKİRDEK

 

 

Uçsuz bucaksız bir bahçe ve içinde bin bir çeşit meyve ağaçları var. 
Bu bahçe çeşitli bölgelere ayrılmış ve her bölgeye ayrı bir ekim yapılmış. 
Bahçıvan kafasına göre almak istediği meyvelere sezonuna göre emek harcıyor. 
Hangi yıl hangi alana çok daha emek verilecekse, alın terini o bölgeye akıtıyor. 
Doğal ki her ekim bölgesi ayrı bir emek gerektiriyor. 
Bundan dolayı bu bahçıvan hiçbir biçimde ne ekim bölgelerini, nede elde ettiği ürünleri biri biriyle kıyaslıyor. 
Çünkü diyor bahçıvan, bunların hepsine de ihtiyacım var. 
Dünya yaşamıda böyle bir şey. 
Hiçbir devleti bir başkasıyla kıyaslamayacaksın. 
Her yapılanmadan elde edilen bir ürün var. 
Fakat burada bir şeyi hemen hatırlatmak gerek. 
Bir ülkede tüm kurumlar yapaydır ve hiç biriside öze hitap etmez. 
Yani öz bir çekirdek vardır ve tüm politikalar burada saptanır. 
Bu öz çekirdekte alınan kararlar dalga dalga dış kısımlara doğru yayılır. 
Bu yayılma devlet kurumları dediğimiz mekanizmalara sirayet eder. 
Bu öz çekirdeğin onaylamadığı bir karar, yasal hale dönüşmez. 
Gelen hükümetlerde o öz çekirdeğin toleransı içerisinde dönüşüme girer. 
Eğer çekim alanından çıkmaya kalkışılırsa, öz çekirdektekiler kalkışanların ipini çeker. 
Bu öz çekirdek tüm dünyada aynıdır fakat herkes kendi ülkesinin yapılaşmasına göre çalışır. 
Ve bu öz çekirdek kendi içerisinde çeşitli seksiyonlara ayrılmıştır, birinin diğerinden tam olarak haberi yoktur. 
Zamanla çıkacak bir aksamada bu seksiyonlardan birisi yok edilebilir. 
Buna rağmen olanları kimse tam olarak anlayamaz. 
Bu öz çekirdek her ülkenin gizli polisine denk gelir. 
Yani ülkeyi ayakta tutan, ona yön veren, giriş çıkışları kontrol eden burasıdır. 
Buradan çıkmayan bir karar asla gerçeğe dönüşmez. 
Bu kural evrenseldir ve her ülke bu yolu takip eder. 
Diyelim bir cumhurbaşkanı bir yerlerle görüşmek istiyor. 
Tabi ki bunu devlet adına yapıyor. 
Burası onay vermez ise, bu görüşme gerçekleşmez. 
Cumhurbaşkanı burada görüntüde devleti temsil ederken, öz çekirdek devlet benim der. 
Yani cumhurbaşkanının yahuttu hükümetin hizmetinde gibi görülen bu çekirdek asıl devletin kendisidir. 
Ípi çekileceklerin ipi burada çekilir. 
Devleti temsil edeceklerin resimleri burada çizilir. 
Ve bu çekirdek kendi içinde hiçbir şey bilmiyormuş gibi çalışır, fakat her şeyi bilir. 
Çok gizli çalıştıkları içinse, nerede ne gibi tavır koyacakları hiç belli olmaz. 
En akıllı geçinen politikacıları bile şaşırtırlar. 
Hiçbir politikacı bunlarla muhatap olamaz. 
Ve bunların sırrına akıl sır ermez. 
Sokaktaki insansa bu işten hiçbir şey anlamaz. 
Gazetecilere sürekli yanlış adresler verilir. 
Yani gazeteciler bunların öncü kollarıdır ve bunların dışarıya bıraktıkları bilgileri yaymakla meşguldürler. 
Bir anlamda gazeteciler bunların postacılığını yaparlar. 
Ve hiçbir gazeteci bunu ne kabul eder, nede bunun böyle olduğuna inanır. 
Çünkü gazetecilerde öylesi bir program yüklenmiştir. 
Olayı biraz bilim kurguya dönüştürecek olursak şu tabloyla karsılaşırız. 
Dünya bir yerküre ve biz bu kürenin içindeyiz. 
Buraya bir el sürekli uzanıp bazı düzenlemeler yapabiliyor. 
Kürenin içine girip dışına çıkabilense sadece bu el. 
Geri kalanlar kürenin içinde yaşamaya mahkum edilmiş gibi. 
Íste bu elin temasta olduğu alan o öz çekirdektir. 
Onun dışında kalanlar ise sadece detaydır. 
Onun için insan denen kudretlinin hiçbir kudreti yoktur. 
Kudret tümüyle o ele aittir. 
Ve tüm düzenlemeleri yapan o eldir. 
Çünkü ülkenin sahibi o eldir. 
Derin devlet denen kurum budur işte. 
Tüm dünyada, hatta evrende bu böyle çalışır. 
Bu bir sistemdir ve sistemler bunun üzerine kuruludur. 
Fakat bu öz çekirdektekiler öyle anlatıldığı gibi aptal değillerdir. 
Sistemin yetiştirmiş olduğu en üst boyuttan seçilenlerdir. 
Ne bir generali, nede bir cumhurbaşkanını bunlarla mukayese edebilirsin. 
Çünkü bu saydıklarımda önemlidir fakat o boyuta henüz gelmemişlerdir.  
Kısacası anormal bir durum söz konusu değil ve doğal olanda bu. 
Amerika’da,da böyle işler bu sistem. 
Cumhurbaşkanları gelir ve giderler fakat sistem kendini güne uyarlar. 
Aksini yapmak toptan çöküşü getirir.

 Yıllardır beklenen ses gelmediyse, sebebi sesin duyulmaması değil; sesin tam hedefe ulaşıp, muhatabını susturmasıdır